Interpersonalnie

#528. 9.5 lat bloga!

Witajcie!

Dzisiaj obchodzimy 9.5 lat istnienia bloga – niestety z wielu względów przepadła okazja do świętowania 9 urodzin. Więcej informacji zamieściłem tutaj. Szkoda mi jednak było tej naszej małej tradycji, gdzie linkowałem wszystkie urodziny bloga. Dlatego też postanowiłem zrobić to teraz i postarać się kontynuować tą tradycję w przyszłych latach.

Zgodnie z tradycją odsyłam Was do pierwszej notki na blogu, a dalej do pierwszych, drugich, trzecich, czwartych, piątych, szóstych, siódmych oraz ósmych urodzin bloga. Miejmy nadzieję, że ten wężyk będzie tylko rosnąć. 🙂

Mefisto

#528. 9.5 lat bloga! Read More »

#521. Powrót!

Witajcie!

Nie było mnie tutaj długo, bo aż rok. Ledwo pamiętam, jak się poruszać tutaj na blogu, serio. Wszystkich zawiedzionych przepraszam, ale życie moje potoczyło się w całkiem niespodziewaną stronę i szczerze: wciąż się po tym zbieram. Postaram się krótko i w miarę chronologicznie opisać wszystkie złe i dobre chwile, które wyrwały mnie na tak długo od blogowania.

Niektórzy z Was wiedzą, że zmarła najważniejsza kobieta w moim życiu – moja babcia. Nie stało się to niedawno, leci już trzeci rok. Ciężko było mi się po tym podnieść, nie wiedziałem nawet jak się po tym podnieść. Mój syn, mały Smoczyński, był dużym wsparciem, cały czas zresztą jest. Ograniczyło to jednak moje możliwość pisania notek, grania w gry i w dużej mierze wielu innych rzeczy – częstość publikowania notek spadła na łeb na szyję, ale sam siebie podziwiam za to, że jeszcze jakość dałem radę pisać dalej.

W tym czasie walczyłem ze studiami, wychowaniem Smoczyńskiego na ludzi, upierdliwym systemem i pracą, która z chwili na chwilę staje się coraz cięższa. Przy okazji szukaliśmy też mieszkania. W Japonii. Tak, dobrze czytacie. Znaleźliśmy, kupiliśmy i poza pracą oraz studiami, pod koniec października mieliśmy pierwszy lot (dla mnie i Smoczyńskiego) na drugi kraniec świata. Sam lot był dosyć znośny. Smoczyński, po dwóch godzinach snu, przeżył podróż autokarem do Londynu i pierwszy lot do Europy. Lot do Japonii był trochę cięższy, bo podawano jedzenie i biedaczyna musiał czekać. Poza tym jego zachowanie było na 5+.

Nie byliśmy w sezonie, więc dostępność hoteli była mała, więc padło na przybytek opisujący się jako “były love hotel” (co to są love hotele to chyba się domyślacie). To wciąż był love hotel, ale miał nietematyczne pokoje, więc był dosyć przytulny i dosyć przyjazny dzieciom. Czysto, schludnie, duża łazienka z jacuzzi, z którego Smoczyński mógłby nie wychodzić.

Pierwszy tydzień biegaliśmy po sklepach i gromadziliśmy pierdółki, które w tamtej chwili wydały się potrzebne do mieszkania. Potem nadszedł koniec października, podpisanie ostatnich dokumentów i odbiór kluczy. Mieszkanie okazało się lepsze niż na zdjęciach (tak, jechaliśmy na bardzo dużym zaufaniu do agencji i niesamowitym szczęściu). Widok z każdej strony jest przepiękny. Od tego momentu zaczęła się nasza ciężka praca w remoncie – na szczęście lżejszym niż się spodziewaliśmy. Nasza przygoda w Japonii ograniczyła się do prac w domu i kilku małych wypadów do okolicznych atrakcji.

Niestety w trakcie naszego wyjazdu dowiedziałem się, że mój dziadek zmarł. Kolejna bardzo ważna postać w moim życiu. Uszło ze mnie sporo powietrza, ale najbardziej odczułem to po powrocie. Mimo tego kontynuowałem studia, pracowałem i starałem się być wzorowym tatą, a w środku po cicho płakałem, aż serducho przestało boleć. Sporo czasu zajęło mi dojście do siebie. Uciekłem trochę w wypieki wszelkiej maści i produkuję teraz dżemy, ciasta i własny chleb na zakwasie. Terapia w stylu mojej babci: jak cię coś męczy to po prostu coś upiecz. 

Jakby tego było mało, padł mi komputer do nauki i musiałem się zaopatrzyć w nowy. Pewnie bym to olał, ale na studiach potrzebowałem sprawnego, który uruchomiłby matematyczne oprogramowanie z piekła rodem. Padło więc na Dell XPS 13 9350 z Ubuntu na pokładzie. Laptop do nauki i trochę do grania (testowałem). Jestem generalnie zadowolony. Do gamingowego sprzętu nie miałem co wracać, bo na tym etapie był już rozłożony i w większości sprzedany. Nie martwcie się jednak: gry bardzo dobrze chodzą mi na Steam Decku i Lenovo Legion Go S, więc mam na czym grać i będę miał o czym pisać.

Dotarliśmy do początku lata. Całość zbierała się z powrotem do Japonii, aby dokończyć remont: montaż klimatyzacji i kilku dodatkowych gniazdek elektrycznych. W tym samym czasie ja miałem trzy egzaminy, z czego pierwszy wypadał w dniu wylotu Całości. Dałem radę, zdałem wszystkie trzy. Zostały mi dwa moduły do zrobienia, z czego jeden to praca magisterska. Wpłynęło to jednak na mnie na tyle, że musiałem pominąć urodziny bloga. Zdarza się niestety, ale strasznie mi szkoda tego sznurka. Może zrobimy celebrację w listopadzie? Takie pół-urodzinki.

Całość wróciła do nas po 1.5 miesiąca w Japonii. Remont się udał, chociaż był już tym razem kosztowniejszy z powodu rozwydrzenia pewnego prezydenta. Nie chcę tego nawet komentować, bo jednak obiecałem sobie nie stresować się głupimi rzeczami.

Oczywiście po powrocie Całości musieliśmy się pochorować. To nie tak, że robimy to specjalnie, ale mam wrażenie, że odkąd w Anglii oficjalnie ogłoszono koniec pandemii, ludziom odbiło i biegają po miejscach publicznych, kaszląc i kichając na każdego, kto znajdzie się w zasięgu ich smarków. Także 3 tygodnie z życia wywalone, potem chwila przerwy i teraz siedzimy sobie z podejrzeniem ospy u Całości. Tak, powrót na bloga wydarzyłby się z jakiś miesiąc temu, ale zbieranie drobnoustrojów jak Pokemonów nam nie służy.

No i docieramy do tego momentu: próbuję powoli wracać do życia, do rzeczy, które lubię i do rzeczy, które trzymały mnie w dobrym zdrowiu psychicznym (a gry i pisanie o nich mają taki efekt na mnie). Zamierzam wrócić – na razie będę pisał notki co dwa tygodnie. Postaram się jednak przygotować na to, aby notka pojawiała się raz w tygodniu. Mam sporo gier, jeszcze większe zaległości w nich, a jest tyle ciekawych tytułów, które w niedługim czasie zostaną opublikowane, więc myślę, że to może się udać. Spróbować nie zaszkodzi – jak coś można wrócić do dwutygodniowego systemu publikowania wpisów. 🙂

Także – WRÓCIŁEM! I myślę, że znowu zostanę tu na trochę. Trzymajmy wszyscy za to kciuki! A pierwsza po powrocie gamingowa notka już za tydzień. Do zobaczenia! 🙂

Mefisto

#521. Powrót! Read More »

#515. Dziewiąte urodziny bloga

Witajcie serdecznie na dziewiątych urodzinach bloga! To już połowa drogi do pełnoletności tej strony, co jest niesamowitym wyczynem (przynajmniej dla mnie, gdzie średnia długość życia przeciętnego bloga to około dwa lata). Skoro minęliśmy już półmetek to teraz będzie tylko z górki, prawda? 😉

Zgodnie z blogową tradycją wysyłam Was do pierwszej notki, a dalej do pierwszych, drugich, trzecich, czwartych, piątych, szóstych, siódmych i ósmych urodzin bloga. Pięknie nam urósł ten wężyk przez te wszystkie lata i mam nadzieję, że uda się go rozrosnąć jeszcze bardziej. 🙂

Trzymam bardzo mocno kciuki za to, aby kolejne lata były owocne w notki i ciekawe gry. Będę starał się pisać regularnie i jak zawsze wprowadzać Was do świata ciekawych i szalonych gier (bo takie lubimy przecież najbardziej :P).

Trzymajcie się i do zobaczenia!

Mefisto

 

#515. Dziewiąte urodziny bloga Read More »

#468. Siódme urodziny bloga!

Witajcie serdecznie na kolejnych urodzinach tego bloga, a dokładniej siódmych.Jestem pod wrażeniem, że po tylu latach wciąż mam chęci, aby dalej pisać. Szkoda tylko, że ilość czasu mi się zmniejszyła, ale na to nie jestem nic w stanie poradzić (przynajmniej póki co). 🤷‍♂️

Zgodnie z blogową tradycją odsyłam Was do pierwszej notki na blogu oraz pierwszych, drugich, trzecich, czwartych, piątych i szóstych urodzin. W końcu nie muszę pisać, że ciekawe jak długi wężyk nam wyjdzie. Ten wężyk już jest długi i mam nadzieję, że powiększy się w przyszłym roku. 😀

Jestem pod wrażeniem, że pomimo wszystkich przeciwności losu, dalej jestem w stanie pisać i publikować tutaj notki. I tak siedem lat, moi mili. Powinienem sobie to do CV dopisać. 😂

Dziękuję Wam za to, że jesteście, że czytacie, a czasem nawet i napiszecie gdzieś na portalach społecznościowych. Wielkie dzięki za Wasze wsparcie w trudnych chwilach. JESTEŚCIE ZAJEDWABIŚCI! 😀

Trzymajcie za mnie kciuki, abym dał radę pokonywać dalej przeszkody w swoim życiu i mógł dalej dzielić się z Wami wrażeniami z gier.

Do następnej notki! 🙂

Mefisto

#468. Siódme urodziny bloga! Read More »

#462. Życie studenta ogrodnika

Dzień dobry wieczór!

Ostatnie tygodnie były dla mnie bardzo owocne, chociaż jednocześnie były też i bardzo intensywne. Wszystko kręci się wokół studiów, pracy i naszej działki, a właściwie już dwóch działek. Tak, po drodze dorobiliśmy się jeszcze jednej, nieco większej niż poprzednia, ale z gotowymi już krzakami malin, agrestu, jeżyn i pożeczek. Są też dwie piękne śliwy, więc cieszę się jak dziecko, bo uwielbiam ciasto ze śliwkami. 😀

Na pierwszej działeczce pracujemy jak pszczółki i mamy już zasadzoną cebulę, czosnek, rabarbar, truskawki, poziomki, ziemniaki, koper, rukolę, słonecznik, dwa rodzaje sałaty, rzodkiew, marchew, buraki, fasolę, por, groszek oraz szpinak. Do posadzenia dostaliśmy też od działkowego sąsiada kapustę, więc mamy dziewięć pięknych sadzonek. Mamy też zasadzonego w szklarni arbuza. Zasadzonego drugi raz, bo pierwszego ktoś sobie pozwolił wyrzucić… Zobaczymy, co z tego wyjdzie, ale póki co bawimy się przednio przy samym przygotowywaniu ziemi i sadzeniu. 😉

Na drugiej udało się nam postawić mini szklarnię i powoli zaczynamy tam pracę. Jeszcze ustalamy, co i gdzie posadzimy (na drugiej działcce będą chyba melony, dynie, fasole i ziemniaki). Reszta terenu zajęta jest przez krzaki i drzewa, więc musimy dobrze rozplanować przestrzeń. 😉 Póki co czeka mnie przekopanie (kolejnej) działki. 😛

Studia idą (jakimś cudem) do przodu. Przyznam szczerze, że kompletnie nie mam pojęcia momentami, co robię, ale to robię i to tak, aby zdać. 😂 Ale widać, że nie tylko ja mam taki problem, bo nauczyciel prowadzący przygotował poradnik, więc jest całkiem znośnie. 😉 Staram się i mam nadzieję, że dobrze pójdzie mi w tym roku. A potem zobaczymy, co z magisterką. 🤷‍♂️

Póki co, poza okazjonalnym graniem, nie mam za bardzo czasu na cokolwiek innego. Mały Smoczyński i praca pochłaniają sporo czasu, a co dopiero jak się dorzuci do tego ogrodnictwo i studia.

Nie będę więc przęciągał: trzymajcie się ciepło i do zobaczenia!

Mefisto

#462. Życie studenta ogrodnika Read More »

#461. Animal Shelter Simulator

Animal Shelter Simulator to jedna z przyjemniejszych gier wydanych w marcu 2022 przez polskie studio PlayWay. Jak sama nazwa wskazuje, musimy zająć się schroniskiem, przyjmować naszych podopiecznych, poprawiać ich stan i oddawać ich w dobre ręce. Oczywiście opisując to w dużym skrócie, bo koniec końców trochę do roboty mamy.

Naszą przygodę ze schroniskiem zaczynamy od samouczka w formie misji pomocniczych. Prowadzi on nas za rękę w naszych początkowych krokach, a potem pojawia się, ilekroć odblokujemy nowy “dodatek” do naszego przybytku (np. pomieszczenie do kąpania zwierząt, lecznicę, itd.). Pierwsze kroki stawiamy od zalogowania się do naszego pracowego komputera i wybrania zwierzaka, którym się zajmiemy. Do wyboru mamy psa lub kota. Nie ma znaczenia, co wybierzemy. Później będziemy pomagać wszystkim.

Po zatwierdzeniu naszego wyboru, przyjedzie do nas firmowy samochód z wybraną przez nas bidulą. Musimy teraz zabrać ją do klatki, dać jeść i pić, i pozwolić nieco odsapnąć po podróży. Zaraz jednak samouczek goni nas do pobawienia się ze zwierzakiem, aby było wesołe i miało większą szansę na adopcję. Kiedy zadbamy o potrzeby naszego podopiecznego, możemy zrobić mu zdjęcie, zeskanować je na komputerze (tak, robimy je czymś w rodzaju polaroida, więc zamiast zgrać je bezpośrednio na komputer, musimy je skanować) i stworzyć ogłoszenie.

Po odczekaniu jakiegoś czasu (wstanie, odejście i powrót do komputera wystarczy) pojawiają się chętni na adopcję zwierzaka. Możemy wtedy wysłać naszego pracownika (którego nigdy nie widzimy na oczy), aby ocenił, czy dany kandydat spełnia wymagania naszego zwierzaka (a potrafią one być różne: może nie lubić innych zwierząt lub dzieci, może nie lubić zostawać sam, musi mieć dostęp do ogrodu, itd.). Kiedy znajdziemy tę idealną osobę, możemy przekazać podopiecznego w dobre ręce. Oczywiście robimy to poprzez nas firmowy samochód, do którego pakujemy danego psa lub kota. Uroczym aspektem gry jest to, że na sam koniec zwierzak nam pomacha łapą zanim zamkną się drzwi samochodu.

Oczywiście to jest najprostszy rodzaj pomagania zwierzakom. Im dalej w grę, tym trudniej. Dostajemy zwierzaki brudne, schorowane, więc musimy rozbudowywac schronisko, aby móc je myć lub leczyć. Musimy mieć miejsce, gdzie będziemy wyrzucać śmieci, bo jednak będzie się ich trochę produkować – tym bardziej, że musimy kupować jedzenie i lekarstwa, a te przylatują do nas w pudełkach dronem.

Każda pomyślna adopcja zbliża nas do nowego ulepszenia, ale za tym kryje się coraz więcej pracy dla nas. Dosyć przyjemnej pracy, bo jednak mimo wszystko zajmowanie się wirtualnym zwierzakiem jest całkiem miłe. Ta gra została stworzona, aby jednocześnie nas wciągnąć, ale też i odprężyć. Ilekroć potrzebuję przerwy od wszystkiego to taka opieka nad zwierzakami i szukanie im nowego domu jest całkiem fajną odskocznią.

Zdecydowanie polecam ten tytuł. Ma miłą dla oka grafikę, jest całkiem przyjemny pod względem dopracowania i każdy miłośnik zwierząt może poczuć się jak w niebie, starając się poprawić byt wirtualnym psom i kotom. Nie jest to gra na chwilę, bo jednak podnosi nam poziom rozgrywki im dłużej gramy i im więcej osiągamy, więc nie da się tak łatwo znudzić powtarzalnością. Nie spędziłem za wiele czasu w tej grze, więc jeszcze sporo przede mną do odkrycia, ale już jestem nią bardzo zafascynowany.

Serdecznie zachęcam do zagrania. 🙂

Mefisto

#461. Animal Shelter Simulator Read More »

Scroll to Top